Warszawa w obiektywie

Pomnik Powstania Warszawskiego 1944 , a właściwie Pomnik Bohaterów Powstania Warszawskiego (taką nazwę podaje portal sztuka.net) – to wybudowany w 1989 r. wg projektu Wincentego Kućmy i Jacka Budyna, monumentalny pomnik ku czci bohaterów powstania warszawskiego zlokalizowany na wschodniej stronie Placu Krasińskich.
Jego forma jest bardzo realistyczna – pomnik tworzą postacie powstańców. Część z nich wybiega spod ogromnej płyty, a część wchodzi do kanału. Ten ostatni motyw pojawia się nieprzypadkowo – to właśnie na Placu Krasińskich znajdował się właz do kanału, którym w nocy z 31 sierpnia na 1 września 1944 roku dokonano ewakuacji oddziałów powstańczych i części ludności cywilnej Starego Miasta do Śródmieścia. Wśród postaci jest także ksiądz oraz łączniczka. Budowę poprzedził prawie 10-letni okres przygotowań, dyskusji i rozważań ludzi z różnych kręgów, na temat, jak upamiętnić tak ważne wydarzenie oraz jaką formę powinien otrzymać pomnik. Przez cały ten czas miała również miejsce społeczna zbiórka pieniędzy i surowców potrzebnych do wykonania monumentu.
Projekt pomnika był mocno krytykowany, pojawiały się m.in. oskarżenia o socrealizm, utrwalony wizerunek klęski powstańców i szerzenie niezgody narodowej.

Stojąca dziś w pobliżu kina Muranów i północnego wyjścia ze stacji metra żeliwna fontanna ma ciekawą historię.
W 1866 r. stanęła na skwerze przy Krakowskim Przedmieściu, w miejscu gdzie dziś znajduje się pomnik Adama Mickiewicza. Zaprojektowali ją Józef Orłowski i Alfons Grotowski, a rzeźby wymodelował Leonard Marconi i przez to nazywana jest młodszą siostrą wodotrysku Marconiego z Ogrodu Saskiego. Na Placu Bankowym stanęła w 1906 r. po przenosinach ze skweru na Krakowskim Przedmieściu, w związku z budową pomnika Mickiewicza. Fontanna została ustawiona w połudnowej części placu (wówczas jeszcze trójkątnego) na skwerze przy wylocie ulic Senatorskiej i Żabiej
Po II wojnie światowej, w związku z przebudową placu i zmianą jego charakteru, w 1952 r. fontannę przeniesiona na dzisiejsze miejsce.