Warszawa w obiektywie

Tematem kolejnej, tym razem  XI akcji GTWb jest ‘Komunikacja miejska’. U mnie będzie nieco o jej historii, a to  za sprawą uwiecznionego nie dawno pradziadka dzisiejszych autobusów i tramwajów, omnibusu konnego, którego w dwie odmiany napotkałem w okolicach Starego Miasta.

Omnibus konny - pradziadek tramwaju

Omnibus konny na ulicy Długiej

Omnibus konny na ulicy Długiej

Omnibus konny na ulicy Długiej

Początki komunikacji miejskiej pojawiły się w Warszawie, podobnie jak w innych krajach, na początku XIX wieku. Pierwszym rodzajem komunikacji był omnibus konny, który uruchomiono w 1822 roku. Był to pojazd służący do przewozu kilkunastu osób z okazji większych uroczystości lub jazdy na Bielany, Młociny czy do Łazienek. czyli ówczesnych terenów wypoczynku niedzielnego.

Pierwszą w miarę regularną  linię  uruchomił w 1836 roku przedsiębiorcę Godecki na trasie: Pl. Saski – Królikarnia.  Czyli coś na kształt dzisiejszych linni podmiejskich, bo Warszawa kończyła się wówczas na dzisiejszym Placu Unii Lubelskiej . Pierwszą w pełni miejską linię otwarto dopiero w 1845 roku na trasie: Pałac Mostowskich, ul. Rymarska, Pl.Bankowy, ul.Senatorska, Pl.Saski, Pl.Warecki, ul.Bracka, Aleje Jerozolimskie, Dworzec Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, łącząc w ten sposób najważniejsze punkty śródmieścia ze stacją końcową otwartej właśnie Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej.
Pierwsze omnibusy – będące komunikacją publiczną pojawiły się w 1822r – Pierwsza regularna linia omnibusowa – znów bardziej podmiejska niż miejska – została uruchomiona w 1836r przez przedsiębiorcę Godeckiego.

Niedługo potem pojawiły się kolejne linie omnibusowe, ułatwiające przemieszczanie się w obrębie miasta. Taka komunikacja musiała wystarczyć warszawiakom na długie lata, aż do czasu uruchomienie pierwszej linii tramwaju konnego w 1865 roku, która połączyła dwa warszawskie dworce kolejowe – Dworzec Petersburski kolei Warszawsko-Petersburskiej na Pradze oraz  Dworzec Wiedeński Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej w Alejach Jerozolimskich. Ale  to już inna historia.

Więcej o przeszłości komunikacji miejskiej w Warszawie można poczytać na stronach :

http://tramwar4.republika.pl/twkonne.htm

http://www.ztm.waw.pl/historia/index.php?tr=9

http://www.tw.waw.pl/historia/kalend.htm

Nocna panorama śródmieścia – robiona z tego samego miejsca co poprzednia notka, tylko z ciut innej wysokości.

Warszawski Manhattan widzianny z perpsektywy Pola Mokotowskiego

Warszawski Manhatan - panorama śródmieścia

Warszawski Manhattan

Warszawski Manhattan

Warszawski Manhattan

Warszawski Manhattan

Od jakiegoś czasu na Warszawskich ulicach można natknąć się na niecodzienne obiekty , będące połączeniem słupa reklamowego i… automatu do kawy i innych gorących napoi.  Cudo to nazywa się w języku branży Coffee Point i powstało przy współpracy firmy reklamowej Clear Channel i właściciela marki Nescafé koncernu Néstle.

„Innowacyjność Coffee Point polega na połączeniu niezwykle atrakcyjnej powierzchni reklamowej z przyjaznym i wygodnym sposobem serwowania kawy i innych napojów gorących w przestrzeni miejskiej” , „… W Coffee Point konsumenci mogą wybierać między różnymi rodzajami kawy (kawą białą, espresso, cappuccino), czekoladą na gorąco, herbatą a nawet gorącą zupą – wybór i przygotowanie napoju trwa zaledwie kilkanaście sekund. Coffee Point sprawdza się w każdych warunkach atmosferycznych bez względu na to, czy na zewnątrz panuje 30-stopniowy upał, czy 30-stopniowy siarczysty mróz. ” . „… Coffee Point zaprojektowany został tak, aby stać się nieodłącznym elementem miejskiej architektury. Jego wygląd idealnie komponuje się z miejskim krajobrazem.”

Źródło : www.koncentraty.pl

Coffe Point przy stacji metra Pole Mokotowskie

Coffe Point przy stacji metra Pole Mokotowskie

Jedna z bardziej charakterystycznych kamienic przy pl. Trzech Krzyży .
Została wzniesiona  w stylu dojrzałego renesansu włoskiego z motywami architektury klasycyzmu w latach 1884-1886 wg proj. Józefa Hussa  dla rodziny Fuchs’ów, słynnych cukierników warszawskich (a dokładniej dla właściciela fabryki czekolady Juliana Fuchsa). Później kamienicę kupiła inna znana rodzina Classenów.  
Okrągłe kopuły narożników architekt zapożyczył z Królikarni, a gryfy, od których pochodzi nazwa kamienicy,  z berlińskiego Banku Rzeszy.
Po zniszczeniach wojennych kamienicę odbudowano na siedzibę PAGEDu, w ‘nieco zubożonym’ kształcie bez gloriett na górze.  Dawną świetność budynek odzyskał dopiero w 2005, kiedy nowy właściciel budynku,  firma Mazurska Development odtworzył  glorietty z kopułami i posągi gryfów, oraz z pietyzmem wyremontował elewację.

a9c23973812993cb71e58adb34ab8cb5

Polskie budownictwo jednorodzinne do najciekawszych nie należy. Przeważają albo nudne, powielane w dziesiątkach egzemplarzy domy o dwuspadzistych dachach z przystawionym z boku garażem, albo koszmarki domki naśladujące dworki ziemiańskie. Czasem tylko można natknąć się na coś ciekawszego, niesztampowego – coś takiego jak ten budynek powstały nieopodal ulicy Nowoursynowskiej na Kabatach.

Projektanci nowych bloków, czasem są w stanie stworzyć coś całkiem niebanalnego, a zarazem funkcjonalnego. Takie jak te nowe bloki tuż przy stacji Metro Stokłosy na Ursynowie.

Ursynowski funkcjonalizm ?

Ursynowski funkcjonalizm ?

Ursynowski funkcjonalizm ?

Ursynowski funkcjonalizm ?

Były Cebulowe Żniwa, a teraz czas na wykopki
Zdjęcia sprzed tygodnia z okolic ulicy Kabackiej.

Wykopki

Wykopki

Pomnik Powstania Warszawskiego 1944 , a właściwie Pomnik Bohaterów Powstania Warszawskiego (taką nazwę podaje portal sztuka.net) – to wybudowany w 1989 r. wg projektu Wincentego Kućmy i Jacka Budyna, monumentalny pomnik ku czci bohaterów powstania warszawskiego zlokalizowany na wschodniej stronie Placu Krasińskich.
Jego forma jest bardzo realistyczna – pomnik tworzą postacie powstańców. Część z nich wybiega spod ogromnej płyty, a część wchodzi do kanału. Ten ostatni motyw pojawia się nieprzypadkowo – to właśnie na Placu Krasińskich znajdował się właz do kanału, którym w nocy z 31 sierpnia na 1 września 1944 roku dokonano ewakuacji oddziałów powstańczych i części ludności cywilnej Starego Miasta do Śródmieścia. Wśród postaci jest także ksiądz oraz łączniczka. Budowę poprzedził prawie 10-letni okres przygotowań, dyskusji i rozważań ludzi z różnych kręgów, na temat, jak upamiętnić tak ważne wydarzenie oraz jaką formę powinien otrzymać pomnik. Przez cały ten czas miała również miejsce społeczna zbiórka pieniędzy i surowców potrzebnych do wykonania monumentu.
Projekt pomnika był mocno krytykowany, pojawiały się m.in. oskarżenia o socrealizm, utrwalony wizerunek klęski powstańców i szerzenie niezgody narodowej.

Stojąca dziś w pobliżu kina Muranów i północnego wyjścia ze stacji metra żeliwna fontanna ma ciekawą historię.
W 1866 r. stanęła na skwerze przy Krakowskim Przedmieściu, w miejscu gdzie dziś znajduje się pomnik Adama Mickiewicza. Zaprojektowali ją Józef Orłowski i Alfons Grotowski, a rzeźby wymodelował Leonard Marconi i przez to nazywana jest młodszą siostrą wodotrysku Marconiego z Ogrodu Saskiego. Na Placu Bankowym stanęła w 1906 r. po przenosinach ze skweru na Krakowskim Przedmieściu, w związku z budową pomnika Mickiewicza. Fontanna została ustawiona w połudnowej części placu (wówczas jeszcze trójkątnego) na skwerze przy wylocie ulic Senatorskiej i Żabiej
Po II wojnie światowej, w związku z przebudową placu i zmianą jego charakteru, w 1952 r. fontannę przeniesiona na dzisiejsze miejsce.