Warszawa w obiektywie

Szukam chętnych na wspólne porowerkowanie w tę niedzielę po Zielonym Ursynowie. Rowerkowanie mocno lajtowe, po drogach utwardzonych i wyasfaltowanych. Będziemy tropić pozostałości przedwojennej zabudowy Starego Imielina,  Pyr,  Grabowa,  Grabówka,  Ludwinowa,  Krasnowoli i Jeziorek.  Czyli dużo kręcenia się, po mniejszych i większych uliczkach, pośród mniej lub bardziej udanych wytworów architektury XX i XXI wieku.

Ostatnio z takiego kręcenia uzbierało się ok. 30 km, ale czasowo z licznym przystankami, to jakieś 5 h.
Jak by ktoś był chętny, to zbiórka jest o 10-tej, przy stacji Metro Kabaty, na powerzchni przy wyjściu prowadzącym w stronę TESCO.

Przy ulicy Emilii Plater pod numerem 17 znajduje się rezydencja ambasadora Maroka. Przy ulicy wznosi się niewielka oficyna,  za którą znajduje się rozległy dziedziniec.

Furtka będąca głównym przejściem na teren rezydencji ozdobiona jest czymś na kształt kołatki w formie gwizdy otoocznej bogatym ornamentem.

Sama willa, w której mieści się rezydencja jest niezbyt dobrze widoczna. Z tego co udało mi się wynaleźć w sieci budynek zajmowany dziś przez ambasadora został zbudowany w 1923 roku według projektu Juliusza Dzierżanowskiego i utrzymany jest w stylu klasycyzującym.

Moja fotogaleria została zintegrowana (co prawda prowizorycznie i w sposób bardzo prostacki )) ) z blogiem. Wystrczy kliknać na górnej belce na zakładkę foto.
Miłego przeglądania

Specjalnie dla kazka, kolejna notka z blokami w tle
Zabudowa tzw. Wysokiego Ursynowa, to nie tylko wielka płyta. Na północnym Imielinie, na terenie ograniczonym ulicami : Ciszewskiego, Indiry Gandhi, Pileckiego, Al. K.E.N, znajduje się sporo skupisko bloków wybudowanych w systemie tzw. „ramy H”. Czyli najprościej mówiąc – żelbetowy szkielet, wypełniony potem pustakiem ceramicznym – coś takiego jak się buduje obecnie.
Budynki te od wielkopłytowych charakteryzuje nieco większa różnorodność ‘kształtów’ i wysokości , niż budowanego wcześniej Północnego Ursynowa.

Podczas rowerowego „szwendania się” po Służewie i Mokotowie, u zbiegu Alei Wilanowskiej i Rolnej, odkryłem ciekawą willę. Choć nie raz przejeżdżałem tuż obok, to jakoś mi wcześniej nie wpadła w oko.

Pod względem architektonicznym willa przypomina mi trochę budynki projektu Lindleya wzniesione dla pracowników Wodciągów Warszawskich na terenie Filtrów i Stacji Pomp Rzecznych przy Czerniakowskiej, ale jest od nich dużo młodsza, bo powstała około 1935 r.

Boczne ściany są (jak dla mnie laika ) 5-cio osiowe

Ważenie podobieństwa oprócz samej bryły budynku, potęguje tralkowa balustrada okalająca dach domu.

Od strony zachodniej, przylegającej do obecnej ulicy Rolnej znajduje się niewielki taras, z którego zapewne jak powstawał budynek, rozciągał się całkiem przyjemny widok, na pozostałości sadów i raczej ‘sielsko-wiejski’ krajobraz.

Spora część bloków w południowej części Ursynowa (ale również na innych osiedlach – np. Gocławiu ) zanim została obłożona  styropianem i otynkowana na gładko,  miała elewacje (a de facto okładzinę zewnęrznych płyt)  powstałą z wyspanych i przybetonowanych kamyków o różnej średnicy. Tymczasem na Imielinie, a dokładnie pomiędzy ul. Ciszewskiego a Indiry Gandhi,  owa elewacja budynków był stworzona na wzór mozaiki,  z niewielkich płytek.  Pojedyńcze bloki na których można to jeszcze „podziwiać” w prawie całej okazłości uchowały się przy ulicy Magellana.

Przy Puławskiej, prawie vis a vi skrzyżowania z niewielką uliczką Gruchacza, za 2-3 lata powstanie duży węzeł drogowy umożliwiający wjazd i zjazd z drogi ekspresowej – Południowej Obwodnicy Warszawy. Zanim to jednak się stanie, trzeba wpierw przygotować plac budowy. Oprócz wyciecia zarośli i usunięcia wierzchniej warstwy gleby, oznacza to również wyburzenia okolicznych budynków. Ten los czeka także dom z lat 30-tych spod numeru 344 z urokliwym gankiem