Warszawa w obiektywie

Przy ulicy Bernardyńskiej, nieopodal Czerniakowskiej i kościoła św. Antoniego z Padwy, stoi sobie osiedle kilku niewielkich 2-3 kondygnacyjnych bloczków z lat 70-tych. Tak się jakoś składa, że należą one do tych obiektów i miejsc w Warszawie, które pomimo swojej bliskości, znajomości z widzenia od wielu, wielu lat, odkrywam dokładniej dopiero teraz.

Dzięki zróżnicowaniu wysokości i ‘skośnemu’ ustawieniu poszczególnych klatek, bloczki nie są aż tak bardzo pudełkowate i mi się nawet podobają.

Dość przypadkowo kilka tygodni temu zawitałem w okolice ulicy Jazdów. Choć moim celem były domki fińskie, to niejako przy okazji sfotografowałem również nową ambasadę Niemiec.
Ponieważ fotografowanie wszelkiej maści ambasad i konsulatów jest niezbyt mile widziane, z góry przepraszam za jakość zdjęć. Jak ktoś chce ‘wymuskane’ to odsyłam do serwisu Bryła.pl
Głównym projektantem budynku jest berliński architekt, Holgera Kleine. Bryłą budynku jest prosta, ale nie nudna;

no może część ‘biurowa’ w północnym narożniku nieco nieciekawa jest

,

ale za to część budynku położona bliżej parku Ujazdowskiego, jest pełna zieleni i najbardziej ‘przestronna’.

Oryginalnym konceptem jest zielona rampa prowadząca z poziomu ogrodu na tarasy położone na dachu niższej partii budynku

Jak dla mnie o oryginalności całego projektu przesądzają elewacja budynku wykonana z ‘chropowatych’ płyt o różnej wielkości i kształcie

,

przełamana tu i tam, całkiem sporymi, nieregularnymi płaszczyznami szklanych tafli okien.

Fajne są również wejścia na teren ambasady

Pomiedzy zwartą zabudowę Siennej, na działce pod nr 64 wciśnięto czas jakiś temu całkiem sympatyczny mini budynek biurowy.
Nie twierdzę, że jest to cud urody i smaku architektonicznego, ale jakoś mnie nie razi zbytnio.

Bez zbędnych słów

Mirów – kawałek przedwojennej Woli, który choć mocno okaleczony przetrwał nawałnicę II wojny światowej. Przez długie lata nazywany Dzikim Zachodem. Dziś to dzielnica kontrastów. Z jednej strony sypiące się kamienice, nieremontowane od czasów wojny, a tuż obok ni stąd, ni zowąd, wyrastają biurowce ze szkła, stali i marmurów; ot choćby jak na ulicy Pańskiej…

lub Chmielnej

Czasem obok „zapomnianych” kamienic, od przypadku do przypadku pojawiają się nowe lub porządnie odremontowane budynki – jak na Żelaznej,

czy wspominanej wyżej Pańskiej.

Ps. To jest wpis na 22 Akcję GTWb „Miejskie Kontrasty”.

W narożniku Twardej, Śliskiej i Siennej a dokładniej pod adresem Sienna 68/70 stanął pod koniec lat 80-tych XX-wieku, niecodzienny budynek sakralny – Zbór Stołeczny Kościoła Zielonoświątkowego.

Zbór wyróżnia się ciekawą bryłą, z doskonale wpasuwującą się w kształt działki, oraz cześciowo ceglanymi elewacjami, a przede wszystkim charakterystycznymi „żyletami” na elewacji…

Swoją drogą takie żylety były nawet dość popularne w latach 80-tych, bo kojarzę jak przez mgłę kilka budynków pochodzących z tego okresu, tak „ozdobionych”.

Wejście do zboru prowadzi od strony ulicy Twardej i od tej strony prezentuje się on najciekawiej

(fot. ze strony zboru)

(fot. ze strony zboru)

Od ‘zaplecza’ zbór prezentuje się również ciekawie

Pozazdrościłem lavince jej odjazdowego nieba znad Wawrzyszewa i postanowiłem wyciągnąć kilka swoich zdjęć kabackiego nieba
Chmura jak słup dymu

Niebiosa zamykają się

Dies Irae – tuż przed burzą w 2007 roku

W ramach letniej zapchaj dziury i niechęci do obrobienia tysięcy zdjęć, kilka fotek wyciągniętych z szuflady.
Jakiś czas temu, dość przypadkowo zawędrowałem na teren R.O.D Rakowiec.

W ciągu dnia, jest to teren otwarty i każdy może pospacerować sobie alejkami, pośród mniej lub bardziej zadbanych i ‘wychuchanych’ ogródków.

Na terenie ROD Rakowiec, znajduje się również zabytkowa aleja brzozowa, sięgająca początków istnienia ogordu czyli 1927 r.

Na ulicy Dąbrowskiego, oprócz pokazywanego niedawno domu zaprojektowanego przez Helenę i Szymona Syrkusów, można podziwiać jeszcze jeden budynek wzniesiony w stylu funkcjonalistycznym.
Znajduje się on pod numerem 19-tym i Dom przy ul. Dąbrowskiego i jest przedstawicielem raczej PERYFERIALNEJ (przedmiejskiej) odmiany tego stylu. Tańszej, skromniejszej, uproszczonej i nieco powierzchownej.
Z pośród okolicznej zabudowy wyróżniają go półokrągłe zakończenia balkonów, śladowe ilości pięciu zasad Le Corbusiera (poziome pasma okien, parter różniący się od pozostałych kondygnacji).*

*Za te informacje dziękuję hrabiemu_piotrowi

Urząd dzielnicy Ursynów postanowił dowiedzieć się od mieszkańców co dla nich jest symbolem Ursynowa. Metro, Multikino, Las Kabacki, Kopa Cwila, słynny blok z serialu Alternatywy 4, a może coś całkiem innego ?

Dla tego, ogłosił konkurs fotograficzny. Jak można przeczytać na stronie urzędu : „Podzielcie się swoim spojrzeniem na Ursynów, utrwalcie to co dla Was ważne, niepowtarzalne, wyjątkowe.

Mogą to być symbole oczywiste, sztandarowe,[...], ale też osobiste, metaforyczne, ważne i wymowne w Państwa odczuciu. Liczymy na uwiecznienie miejsc, ludzi i wydarzeń nieodłącznie kojarzących się z duchem naszej dzielnicy.”

Konkurs trwa do 30 września 2009 roku.

Do wygrania kamera oraz inne nagrody rzeczowe. Najciekawsze prace zostaną zaprezentowane na wystawie, a także w albumie promocyjnym Dzielnicy Ursynów. Z nadesłanych zdjęć utworzona zostanie również galeria na stronie internetowej dzielnicy.

Konkurs adresowany jest do mieszkańców Ursynowa a także do miłośników tej dzielnicy i osób interesujących się Ursynowem, bez względu na wiek i miejsce zameldowania.

Regulamin konkursu

Więcej na ten temat na stronie interetowej urzędu dzielnicy – ursynow.waw.pl, oraz w Życiu Warszawy