Warszawa w obiektywie

Nieopodal Placu Bankowego, na skrawku terenu pomiędzy jezdniami trasy W-Z, stoi sobie dość sporawy, biały budynek – Pałac Przebendowskich, siedziba Muzeum Niepodległości

Widok na front pałacu - fot. z Wikipedii, mi ujęcia nie wyszły

Pierwotny pałac powstał w 1729 r. dla Jana Jerzego Przebendowskieog, bliskiego zausznika Jana III Sobieskiego i Augusta II, później wielokrotnie przechodził z rąk do rąk, zmieniając nie tylko swoje funkcje, ale również nieco kształt (więcej do poczytania na ten temat na stronach muzeum – o tu ). Swój obecny wygląd zawdzięcza odbudowie z wojennych zniszczeń, w latach 1948-1949. Od 1955 do 1990 r. mieściło się w nim Muzeum Lenina.

Oprócz efektownego frontu pałacu

urzekają w tym budynku przede wszystkim boczne elewacje

Od tyłu prezentuje się on również ciekawie

Dwa tygodnie temu z okazji niespodziewanej anomalii pogodowej, przez blogosferę przetoczył się chóralny jęk wieszczący, że oto mamy koniec jesieni, że pobyła ona sobie 10 dni, itepe, itede…
A tymczasem za oknami mamy piękną złotą jesień. Liście drzew mienią się wszystkimi odcieniami pomarańczy i czerwieni, ale najwięcej jest żółtego

Zdjęcia wykonane na Kabatach i Polu Mokotowskim

Tajemniczych miejsc związanych z okresem II wojny światowej w Warszawie nie brakuje. Również i Ursynów ma kilka takich ‘tajemnic’. Jedną z nich jest dziwny budynek z czerwonej cegły stojący na posesji Poloneza 48, nieopodal Krasnowolskiej, czyli daleko w głąb Zielonego Ursynowa.

Według relacji okolicznych mieszkańców jest to budynek przeznaczony pierwotnie dla przymusowych robotników, pracujących w znajdującej się na tym terenie fabryce/wytwórni jakiegoś sprzętu wojskowego, wybudowanej przez Niemców około 1942 r.
Kompleks fabryczny, na który oprócz budynków mieszkalnych dla robotników i strażników, składały się jeszcze magazyn i warsztat/wytwórnia, w obliczu zbliżającej się Armii Czerwonej został wysadzony w powietrze na początku 1945 r. Wcześniej ‘ewakuowano’ maszyny i produkowane tu części.
Po wojnie, aż do 2000 roku ‘ceglak’ pełnił rolę budynku komunalnego.

Zobacz to miejsce na mapie

Czasem natura wkraczająca z powrotem na niegdyś ‘ucywilizowane’ tereny, potrafi je całkowicie odmienić, tworząc niesamowite widoki, niemalże rodem z filmów grozy.

Przeglądając ‘zdobyczne’ materiały z przedwojennej prasy natrafiłem na artykuł na temat uruchomienia fontanny w Parku Żeromskiego na Żoliborzu.

Cnetralną cześć wodotrysku stanowi rzeźba dłuta Henryka Kuny, przedstawiająca ‘Alinę’ jedną z bohaterek dramtau Słowackiego. Co ciekawe po wojnie rzeźbę określano w różnych publikacjach po prostu jako „Dziewczynę z dzbanem” zapominając o jej literackim rodowodzie. Dopiero od kilku lat można się spotkać z wersją ‘”Alina – dziewczyna z dzabnem”

A dziś fontanna ustwiona na placyku otoczonym wysokimi cisami prezentuje się okazale i dostojnie

Choć temat 24 akcji GTWb brzmi – „Mimozami jesień sią zaczyna, złotawa, krucha i miła…”, to tej ‘zwykłej’ jesieni u mnie nie będzie
Jesień to również czas ‘warzywnych’ żniw. A najpopularniejszym warzywem uprawianym w Warszawie (tak, tak, to nie żadne pomyłka ) jest kapusta. W tym roku można ją spotkać nie tylko na polach np. powsińskich, ale również na rabatkach w jednym z najelegantszych warszawskich parków.
Zarząd Oczyszczania Miasta wpadł bowiem na pomysł obsadzenia kilku klombów w parku Ujazdowskim ozdobnymi odmianami kapusty

Jak dla mnie bardzo fajny pomysł i rabatki prezentują się bardzo ładnie. Zresztą ostatnim czasy ZOM ma niekonwecjonalne pomysły na miejską zieleń - były już słoneczniki, len, kosmos oraz… tytoń.

Ps. Mniejsza, półkolista rabatka znajduje się od strony Placu na Rozdrożu przy kasakdzie wodnej, duże natomiast w części parku od strony ul. Pięknej

Tak wyglądały Kabaty wczoraj godzina ok.11.30

To samo miejsce dziś mniej więcej o tej samej porze

Zima nieproszona wepchnęła się dziś do Warszawy i sporej części Polski.
To chyba najwcześniejszy opad śniegu od x lat.
5 lat temu owszem śnieg spadł również wcześnie – ale to był listopad !
Mam nawet udokumentowane to na zdjęciach

Taki miałem widok z okna 5 lat temu w połowie listopada

A taki widok z okna miałem dziś :

Patrząc na jesień za oknem postanowiłem odkopać zdjęcia podmiejskiej jesieni zrobione dwa lata temu.
Zdarzyło mi się wtedy pracować przez krótki czas w miejscowości Wola Gołkowska, kilka dobrych kilometrów za Piasecznem (prawie godzinę jazdy autobusem z Warszawy.
Wieś jak wieś – trochę starych domów, trochę nowych posesji, dookoła pola, a dla mnie koniec świata. Miejski autobus przyjeżdżał tam raz na półtorej godziny, w drodze na
Cmentarz Południowy w Antoninowie.

Siedziba firmy mieściła się na terenie klasycystycznego parku dworskiego ze stawem i alejami obsadzonymi ponad stuletnim drzewostanem

Szef mieszkał w dworku pochodzącym z drugiej połowy XIX w.

Wg. Informacji, które znalazłem w serwisie opencaching.pl wynika, że dworek i teren można zwiedzić (jeśli ma się szczęście ), wystarczy o tym fakcie poinformować administratora, aby mógł zabrać spuszczone psy. (coś o tych psach wiem z autopsji… )

Ps. Towarzystwo z geocachingu zastanawiało się do czego służył komputerek przy bramie

Wyjaśniam – jest to terminal rejestrujący czas pracy – przy wejściu trzeba było się zalogować, a wychodząc wylogować – co wieczorem po ciemku nie było zbyt proste
(czasem też komputer się wieszał )

Podczas jednej z bytności na Pradze, zawędrowałem na ulicę Środkową i pośród kamienic
natknąłem się na prosty, niepozorny drewniany budynek.

Czerwono-zielona tabliczka informuje, że jest to siedziba Zespołu Ognisk Wychowawczych im. K. Lisieckiego „Dziadka”

Parterowy ‘drewniak’ z częściowo użytkowym poddaszem, w całości podpiwniczony, został pobudowany około 1915 roku ( jest wpisany do rejestru zabytków ).

Więcej o jego historii można poczytać tu