Warszawa w obiektywie

Nad samym brzegiem Jeziorka Czerniakowskiego, od przeszło półtora wieku wznosi się niewielki drewniany dworek. Niegdyś stał pośród pól i ogrodów, dziś stoi na skraju osiedla punktowców. Przed wojną dworek miał adres Św. Bonifacego 1, teraz również stoi pod nr pierwszym tyle, że ulicy Bernardyńskiej.
Dworek został wzniesiony w 1850 roku, niewykluczone, że w miejscu (lub nieopodal) gdzie niegdyś stał przez prawie sto lat, powstały po 1683 r. według projektu Tylmana z Gameren, drewniany dwór Stanisława Herakliusza Lubomirskiego, właściciela Czerniakowa, fundatora kościoła i klasztoru oo. Bernardynów. Nie wiadomo kto dworek wystawił, ani w czyich rękach znajdował się przez cały wiek XIX i początek XX. Sam Czerniaków bowiem w drodze różnych spadków i transakcji przeszedł najpierw z rąk Lubomirskich do Potockich, a potem władały nim różne osoby z tego rodu.
Jak napisał Tomasz Urzykowski w jednym ze spacerowników, w 1922 r. leżące odłogiem grunty majątku Czerniaków nabył Wojciech Zatwarnicki (1874-1948), wykształcony na Ukrainie ogrodnik i pionier upraw. W jego rękach majątek został przekształcony we wzorcowe gospodarstwo, nastawione głównie na produkcję warzyw m.in porów, pomidorów oraz cebuli, a także hodowlę bydła mlecznego. Zatwarnicki mieszkał w nieistniejącym dziś murowanym domu bliżej Gołkowskiej, dworek zaś udostępnił kołu wędkarskiemu.
Po wojnie w dworku mieszkał m.in. znany architekt Zbigniew Karpiński, projektant wielu budynków w Warszawie, w tym Ściany Wschodniej przy Marszałkowskiej, a prywatnie zięć Zatwarnickiego. (więcej na temat gospodarstwa tu )

Latem trudno dostrzec całą sylwetkę budynku spośród otaczających posesję drzew i krzewów,

lepiej ją widać jesienią i wczesną wiosną gdy nie ma liści na drzewach (tak jak na zdjęciach z karty zabytku z bazy urzędu stołecznego konserwatora zbytków )

Budynek ładnie prezentuje się również zimą (choć akurat jak robiłem zdjęcia niebo było nieszczególne )