Warszawa w obiektywie

Przy niewielkiej mokotowskiej uliczce Wygoda, położonej na skraju wysokiej skarpy, pomiędzy Boryszewską a Belgijską, stoi sobie nieco zapomniana, 3 piętrowa, przedwojenna kamieniczka.

Niestety czas i brak remontów obszedł się z nią nie najlepiej, a całkiem zgrabną bryłę budynku, z nieco zaokrąglonym rogiem,

szpecą zmiany w otworach okiennych oraz jedna z plag warszawskich pt. „co mnie obchodzą sąsiedzi, ja sobie wstawię okna takie jak ja chcę”.

Miejsce: Gdzieś na Nowej Pradze w okolicach Stalowej, na ścianie jednej z kamienic, co to kiedyś większa była.

Gdzieś na ulicy Okrzei, zachowała się taka oto pozostałości niszy ulicznego zdroju, również i dziś wykorzystywane.

Przy ulicy Ratuszowej pod nr 5 istnieje od 1929 roku Dom Księży Emerytów (oficjalna nazwa Dom Kapłanów Archidiecezji Warszawskiej im. Kardynała Aleksandra Kakowskiego. ). Jest to rodzaj zakładu opiekuńczo-pobytowego dla emerytowanych księży.

3 piętrowy budynek na posesji sąsiadującej z kościołem pw Matki Boskiej Loretańskiej został wzniesiony wg. projektu Konstantego Jakimowicza. Zazwyczaj nie da się wejść na teren „Domu Kapłanów”, ale ja miałem farta, bo brama była otwarta, nikogo w pobliżu nie było, więc jak gdyby nigdy nic wszedłem sobie i obejrzałem budynek.

Niestety nie udało mi się zrobić zdjęć od strony Wisły, bo zostałem uprzejmie poproszony o opuszczenie terenu, przez pierwszą napotkaną osobę.
Gdy już wychodziłem z niewielkiego domku nieopodal bramy

wyłonił się ksiądz, który jakimś cudem mnie nie zauważył przy wchodzeniu i się odpytał kto, po co i dlaczego

Przedwojenna Warszawa była miastem dynamicznie się rozwijającym i rozbudowującym.
Po uwolnieniu się z gorsetu carskich twierdz rozpoczął się wielki ruch budowlany, zaczęły powstawać całkiem nowe dzielnice takie jak
Żoliborz (lub Żolibórz – bo i taka forma pisowni była dość popularna), kolonie mieszkaniowe na Ochocie, Koło czy Saska Kępa.

Mieszkańcy nowych dzielnic tak jak i dziś narzekali na … komunikację miejską

Koło

Żoliborz i dzielnice północne

a nawet Wola

Wraz z rozwojem miasta, rozwijała się jego sieć drogowa, a na istniejących ulicach wymieniano nawierzchnię, na taką która sprosta wzmożonemu ruchowi m.in asfaltową

Boom budowlany w stolicy, przekładał się również na jej przedmieścia – pod działki budowlane parcelowano m.in ziemie należące do dóbr wilanowskich.

Przedwojennej Warszawie nie obca też były plagi związane z kradzieżą drutów telekomunikacyjnych

Specyficznego ‘folkloru’ (z naszego punktu widzenia) widocznego zwłaszcza w kronikach kryminalno-obyczajowych gazet codziennych dostarczała liczna ludność żydowska

Nienajgorszą ‘fuchą’, choć ciężką, była posada dozorcy. Pod koniec lat 30-tych wyznaczono ustawowo minimalne wynagrodzenie przysługujące dozorcom, a oprócz tego wpadał im do kieszeni niezły grosz za otwieranie w nocy bramy lokatorom – co było polem do konfliktów, bo co ‘obrotniejsi’, zamykali wrota dużo wcześniej niż było to przyjęte.

I na koniec różne filipki

Denerwują was reklamy w kinach ? Przedwojennych miłośników X muzy również

sprytne żebraczki

piraci drogowi

zaniedbanie ulice

oraz dziwne tłumaczenia złodziejaszków

Wycinki pochodzą z : „Expressu Porannego”, „Czasu warszawskiego”, „Polskiego Przemysłu Budowlanego”, „Przeglądu Budowlanego” z lat 20-tych i 30 -tych

W ubiegłą niedzielę wybrałem się na plener fotograficzny do Otocka. Celem był opuszczony szpital i sanatorium dla Nerwowo i Psychicznie Chorych Żydów „Zofiówka”, wybudowany w 1907 roku.

Nie będę się wysilał na oryginalność i przepisywał z innych stron więc tych co chcą dowiedzieć się więcej o obiekcie odsyłam do Wikipedi i tekstu z tygodnika „Linia Otwocka”.

Obecny wygląd to efekt działania kilku lat złomiarzy i ‘obrotnych’ mieszkańców Otwocka, a farba na ścianach pochodzi od miłośników
paintballa, którzy w zruinowanym budynku urządzają regularne wojny.

W celu obejrzenia zdjęć klikajcie na kolaż

Mała przerwa od budynków. Trochę ujęć wiosennego krajobrazu z Parku „Dolina Służewska”

Zielono mi…

I raz jeszcze

Dmuchawce, latawce wiatr…

Gdzie strumyk płynie z wolna…

Pozostałość po gospodarstwie

Zdziczały sad – jeszcze jedna pamiątka przeszłości

Tu kiedyś płynęła woda – ale wykopano dla niej nowe koryto

Te bloczki w tle, pokażę niebawem

Zapuściłem się niedawno, dość przypadkowo w niewielką mokotowską uliczkę (właściwsze określenie to chyba zaułek) Tenisową.
W otoczeniu bloków osiedla Racławicka stoi tu dość spora willa godna nazwania niemalże pałacem.

W oficjalnej nomenklaturze jej styl określany jest mianem dworkowego, choć w odróżnieniu od nieco bardziej typowej ‘dworkowszczyzny szlachecko-ziemiańskiej’, tu mamy doczynienia raczej z silnymi wpływami neoklasycyzmu .
Zwróćcie uwagę na tę kolumnadę, nawiązująca do ‘wielkiego porządku’.

Z boku, od strony ulicy, bryła już zatraca swoją ‘dworkowatość’ – pojawia się klatka schodowa z akcentem modernistyczno-funkcjonalistycznym

Od tyłu – zapewne niegdyś do strony ogrodu – budynek ma na powrót ‘pałacowe’ założenia, z dwoma niby skrzydłami i cofniętą środkową partią.

Willa została wybudowana ok. 1925 roku, a 10 lat później na przeciwko niej powstała bardzo ciekawa kamienica. (Zobaczyć ją można o tu )

Podczas ‘przejazdowej’ wizyty na Nowych Włochach zaszedłem w cichą, spokojną uliczkę Przyłęcką.
Zabudowana jest przedwojennymi domami jedno- i wielorodzinnymi różnej wielkości, tu i ówdzie natknąć się można na współczesną
zabudowę.
Moją uwagę zwrócił jeden ze starych budynków stojący pod nr 5-tym.

Modernistyczny dom powstał pod koniec lat 30-tych. Nie wiem, czy te gołe, nieotynkowane ściany to efekt zamierzony, czy po prostu nie
zdążono go przed wojną otynkować i już taki pozostał do dziś dzień.

Wzrok przyciąga betonowa balustrada tarasu

o ciekawym wzorze, przypominającym układ parkietu albo bruku ulicznego, tudzież plecionki o dużych oczkach.