Warszawa w obiektywie

Kamienica na rogu Al. Solidarności i Bielańskiej to jedna z nielicznych budowli, które ocalały do dziś z zabudowy Tłomackiego.
Wybudowana została po 1830 roku dla Karola Lilpopa wg. projektu Józefa Lessela.

Samym budynkiem zajmę się w najbliższym czasie, ale teraz ważniejsze jest to co kryje się w jej podwórzu.
Zaglądając przez kute ogrodzenie od strony bloków przy ul. Corazziego, widać uroczą fontannę z delfinem.

Klasyczna figura przedstawia delfina stojącego na ogonie, a z jego pyska tryskać ma woda

Ja akurat trafiłem na okres kiedy fontanna nie była jeszcze wyłączona po remoncie, ale postaram się niebawem zrobić zdjęcie z wodą

A na razie jeszcze jedno zbliżenie delfina nietryskającego

Jakiś czas temu pospacerowałem sobie ulicami i uliczkami Starych Bielan. Zdjęcia dawno wrzuciłem do galerii, ale jakoś nie prezentowałem ‘zdobyczy’ na blogu. Czas na jedną z nich.

Na ulicy Schroegera pod numerem 83 tuż na rogu Kleczewskiej stoi bardzo ładny (balkony ! ) modernistyczny budynek z ok. 1936 według projektu Józefa Kobylińskiego.
Jeszcze kilka lat temu wyglądał tak

Schroegera 83 przed 2008 rokiem - fot. Urząd Stołecznego Konserwatora Zabytków

Całkiem niedawno elewacja domu została odnowiona i otynkowana na majtkowy róż (czyli zgodnie z młodzieżowo-internetowym slangiem ruszoffo :- ) ).

Schroegera 83 po 2008 roku

Wygląda to jak wygląda, może taki był pierwotny przedwojenny kolorek, który potem przykryła patyna brudu, nie wiem. Ale mogli chociaż zostawić biały gzyms pod dachem. Na szczęście białe zostały płyty niepowtarzalnych balkonów

Schroegera 83 po 2008 roku

Temat okrągłej 35-tej akcji Grupy Trzymającej Warszawskie blogi brzmi „To co lubię w moim mieście”. Nie powiem, miałem zgryz co wybrać do zaprezentowania w akcyjnym wpisie. Po długim namyśle doszedłem do wniosku, że chyba najbardziej w Warszawie (przynajmniej tym kawałki, po którym regularnie się poruszam) lubię przydomowe ogródki i ukwiecone balkony. Szczególnie wiosną uwelbiam spacerować między blokami i domami, zaglądać do ogródków i podziwiać kwitnące rośliny. Jesienią z kolei wszędzie w około robi się kolorowo od zmieniających swoją barwę liści drzew, a i późnym latem też jest ładnie tu i ówdzie.

Na tyłach Instytut Głuchoniemych, na skraju skarpy, tuż nad wąwozem biegnącym w stronę ulicy Książęcej stoi przepiękna neorenesansowa willa..
Jest to Domek Holenderski przebudowany przez Franciszka Marię Lanciego pomiędzy 1849-1850
z wcześniej istniejącej willi Dominika Merliniego z 1780.
Zwróćcie uwagę na charakterystyczną wieżyczkę wyrastającą z głównego korpusu willi. Podobne rozwiązanie można zobaczyć w dwóch innych willach zaprojektowanych przez Lanciego tj. w tzw. Żółtej Karczmie (Muzeum Ruchu Ludowego) przy Al. Wilanowskiej, oraz Pawiówce przy Bukowińskiej (można powiedzieć, ze jest ona niejako po sąsiedzku, bo w linii prostej to niespełna kilometr – piechotą jakieś 25 min. ).
W 2001 roku budynek został odrestaurowany i dziś stanowi rezydencję ambasadora Irlandii.
Zdjęcia zrobione w lutym.

Jeziorko Powsinkowskie i łódka już raz występowały w roli landszafciku.
Niedawno zrobiłem tam kolejne pikne ujęcie

Nieopodal zbiegu Prusa, Frascati i Alei Na Skrapie, stoi bardzo charaktersytyczny blok z lat 30-tych, a dokładniej z 1935 roku.

Klatka schodowa, w wysunięta przed bryłę budynku, z pionowym boniowaniem przypominającym żebra, bardzo mi się podoba

Zaokrąglone narożniki budynku, balkony oraz zaoblona, wystając o pół kondygnacji centralna część, to chyba wpływ funkcjonalizmu, ale nie jestem pewien.

Patrząc na elewację podwórzową od strony ul. Frascati, widać, że to zaoblony trzon ‘komunikacyjny’, stanowi centralny element budynku, wokół którego zbudowano całą bryłę.

Ciekaw jestem jak wygląda wnętrze tej kamienicy – bo o dziwo w trakcie Powstania Warszawskiego nie została uszkodzona.

Zapraszam w najbliższą niedzielę na spacer fotograficzny w niewiadome. Dlaczego niewiadome? Ponieważ o tym, gdzie się ostatecznie udamy, zadecyduje otwierając na chybił trafił „Atlas Aglomeracji Warszawskiej”, choć osobiście mam ochotę nA zwiedzenie Radiowa i Boernerowa.

Chętnych na spacer proszę o stawienie się w najbliższą niedzielę o g. 11 na Placu Bankowym pod pomnikiem Starzyńskiego.

Taki wpis zapchajdziura, bo weny brak.

Niegdyś nazwa Kabaty odnosiła się jedynie do wsi położonej na i pod skarpą Ursynowską. Stan ten trwał aż do lat 80-tych ubiegłego wieku, kiedy na polach ‘górnej części’ zaczęło powstawać osiedle mieszkaniowe. Z czasem te górne Kabaty rozrosły się do tego stopnia, że swoją nazwą objęły spory kawałek ‘obcych’ terenów. Tymczasem dolna część osady, pozostała w znacznej mierze dalej wsią i po zmianach w podziale administracyjnym Warszawy znalazła się w innej dzielnicy niż tereny na górze i dla odróżnienia otrzymała miano ‘Starych Kabat’.
Wilanowskie Stare Kabaty ciągną się wzdłuż ulicy Gąsek.
I to właśnie przy tej ulicy, gdzieś tak bliżej jej końca, znajduje się stara studnia.

Muszę koniecznie zrobić zdjęcia tej studnia jak jesień ładnie pokoloruje liści no i w zimowej szacie – bo jakoś jej nie uwieczniłem, choć zimowy plener w okolicy robiłem.

Ps. Tak jest tam kesz – niejako podwójny

Służewiec Przemysłowy (dziś raczej biurowy) był kiedyś usiany bocznicami kolejowymi do różnych zakładów i składów. Dziś wraz z postępującym zanikiem ‘przemysłu’ znikają również bocznice kolejowe. Czasami śladem że istniały, są kawałki torów prowadzące znikąd donikąd.

Scenka utrwalona na skrzyżowaniu Borowej i Warszawskiej w Konstancinie

Chciałoby się powiedzieć, ci wspaniali mężczyźni na swych wspaniałych maszynach, nieprawdaż