Warszawa w obiektywie

Klub Studencki „Park”, ulokowany we wschodniej części parku Pole Mokotowskie, jakiś czas temu przeszedł metamorfozę i teraz z zewnątrz prezentuje się tak:

Detal elewacji

A jak wyglądał kiedyś, można sobie zerknąć w galerii na Wikimedia Commons

Na budynku w Mysiadle widnieje taki o to mural.

Za każdym razem w drodze do Piaseczna przejeżdżałem obok, ale jakoś nie przypatrywałem dokładnie, a warto. Również w tym przypadku sprawdza się zasada – czytaj wszystko co jest zaznaczone gwiazdką.

Położone tuż przy granicy z Warszawą Mysiadło, choć formalnie jest wsią, to wieś mało przypomina. Znakomita większość mieszkańców południowych rubieży Warszawy, kojarzy to miejsce jedynie po przystanku granicznym stref biletowych ZTM, część pamięta jeszcze czasy gdy po wschodniej stronie ulicy Puławskiej funkcjonowało tu gospodarstwo szklarniowe.
Nazwa tej „osady” pochodzi od słowa mszadło, którym określano podmokłe tereny tej miejscowości. Na cmentarzu w Starej Iwicznej , na można spotkać jeszcze na jednym czy dwóch nagrobkach pisownię Myszadlo/Myszadło.

W XIX wieku Mysiadło było intensywnie kolonizowane przez osadników niemieckich, głównie z Westfalii. Wśród nich wymienić należy rodzinę Eisele, przez pewien czas właścicieli Krasnowoli.

Na początku XX w. wystawili oni w Mysiadle dwór, otoczony parkiem.
Niestety, po 1945 został on im odebrany w ramach reformy rolnej.
Park został wycięty, bramę prowadzącą do majątku rozebrano w latach 60-tych, w miarę przyzwoitym stanie ostał się jedynie dworek.
Ale dziś i on jest zagrożony zniknięciem, nie remontowany popada w coraz większą ruinę. Wizualnie jeszcze jest w miarę, ale już widnieją na nim tabliczki ostrzegające przed zawaleniem.

Zabudowania i resztki parku ze stawem znajdują się raptem kilkanaście metrów od Puławskiej, nieco w głębi wsi.

Osiedle bloków osiedlu nie równe, nawet na Ursynowie. Doskonałym przykładem jest tu tzw. pasmo Natolińskie (generalizując Natolin), składające się z kilku odrębnych kwartałów, różniących się od siebie dość subtelnie, ale jednak się różniących – wyglądem wejść do klatek jak i układem budynków.

Dla przykładu – zabudowa wschodniego fragmentu osiedla pomiędzy ulicami Rosoła a Al. K.E.N. charakteryzuje się prostą zabudową (w większości) zorientowaną w osie wschód-zachód, ułożoną równolegle do siebie (najlepiej widać to patrząc na mapę w okolice ulicy Lokajskiego ).
Początkowe wszystkie bloki na tym terenie miały proste, podwieszane daszki nad wejściami do klatek schodowych

Zupełnie inny układ ma z kolei kwartał ograniczony ulicami Stryjeńskich, Belgradzką, Al. K.E.N, Płaskowickiej. Budynki – nawet wieżowce – nie są zwykłymi prostokątnymi pudełkami, bardziej przypominają kształtem literę „L” , przez co optycznie zamykają przestrzeń podwórek, tworzących takie mini enklawy. W odróżnieniu od innych części Natolina, gdzie mamy do czynienia z raczej płaskim terenem, tu spotykamy bardzo zróżnicowane pod względem wysokości, ukształtowanie terenu wokół bloków. W trakcie budowy potworzono liczne zagłębienia i obniżenia, efektem czego jest naprawdę bardzo duża ilość schodów, liczących od kilku do kilkunastu stopni. Do klatek większości bloków prowadzą wydłużone daszki, wsparte na słupkach – niczym niewielkie pasaże.

Efekt ‘zamykania’ przestrzeni wewnątrz bloków, najlepiej widać na przykładzie zabudowań skupionych w okolicy ulicy Małej Łąki i Żabińskiego. W jeszcze większym stopniu niż po północnej stronie Belgradzkiej.

Oczywiście te wszelkie ‘niuanse’ ułożenia bloków są widoczne jedynie gdy popatrzy się na nie z perspektywy lotu ptaka. Wtedy naprawdę widać, że tu w pełni realizuje się temat dzisiejsze akcji GTWb : „Domy jak klocki olbrzyma”. Z poziomu ziemi, to pop prostu zwykłe bloki, ustawione tu i tam.

W ubiegłą niedzielę wybrałem się fotografować pokaz sztucznych ogni na otwarcie Stadionu Narodowego. Mój fotopstryk to nie lustrzanka, ale trochę przyzwoitych zdjęć udało mi się zrobić.

Po więcej zdjęć proszę klikać TU