a przy niej reper

a kawałek dalej tajemnicze ogrodzenie

Dla przykładu – zabudowa wschodniego fragmentu osiedla pomiędzy ulicami Rosoła a Al. K.E.N. charakteryzuje się prostą zabudową (w większości) zorientowaną w osie wschód-zachód, ułożoną równolegle do siebie (najlepiej widać to patrząc na mapę w okolice ulicy Lokajskiego ).
Początkowe wszystkie bloki na tym terenie miały proste, podwieszane daszki nad wejściami do klatek schodowych

Zupełnie inny układ ma z kolei kwartał ograniczony ulicami Stryjeńskich, Belgradzką, Al. K.E.N, Płaskowickiej. Budynki – nawet wieżowce – nie są zwykłymi prostokątnymi pudełkami, bardziej przypominają kształtem literę „L” , przez co optycznie zamykają przestrzeń podwórek, tworzących takie mini enklawy. W odróżnieniu od innych części Natolina, gdzie mamy do czynienia z raczej płaskim terenem, tu spotykamy bardzo zróżnicowane pod względem wysokości, ukształtowanie terenu wokół bloków. W trakcie budowy potworzono liczne zagłębienia i obniżenia, efektem czego jest naprawdę bardzo duża ilość schodów, liczących od kilku do kilkunastu stopni. Do klatek większości bloków prowadzą wydłużone daszki, wsparte na słupkach – niczym niewielkie pasaże.

Efekt ‘zamykania’ przestrzeni wewnątrz bloków, najlepiej widać na przykładzie zabudowań skupionych w okolicy ulicy Małej Łąki i Żabińskiego. W jeszcze większym stopniu niż po północnej stronie Belgradzkiej.

Oczywiście te wszelkie ‘niuanse’ ułożenia bloków są widoczne jedynie gdy popatrzy się na nie z perspektywy lotu ptaka. Wtedy naprawdę widać, że tu w pełni realizuje się temat dzisiejsze akcji GTWb : „Domy jak klocki olbrzyma”. Z poziomu ziemi, to pop prostu zwykłe bloki, ustawione tu i tam.

Muzeum powstało z przekształcenia powstałego na początku lat 90-tych magazynu sprzętu wojskowego gromadzonego przez Muzeum Wojska Polskiego. Pochodził on z jednostek wojskowych, które pozbywały się przestarzałego wyposażenia. Po przekształceniu składnicy w oddział Muzeum Wojska Polskiego, sprzęt uporządkowano w ekspozycję terenową podzieloną na dwie grupy:
- Polska Broń Pancerna – broń pancerna, artyleria, sprzęt kwatermistrzowski, nie tylko polska.

(różne różności m.in. niemiecki Fahrpanzer )

II.  Sprzęt wojsk lotniczych i obrony powietrznej – broń rakietowa, przeciwlotnicza, samoloty, sprzęt radiolokacyjny i łączności.

(S-125 Newa – system kierowanych pocisków rakietowych ziemia-powietrze  )

(E.T. dzwonić dom… )

Oraz ciekawostka: kapsuła lądownika Sojuz 30 – w niej wylądował Mirosław Hermaszewski

A jak komuś mało wojska to zapraszam do dwóch galerii

Parada z okazji Święta Niepodległości w roku 2007

oraz

Defilada z okazji Święta Wojska Polskiego w roku 2008

W Warszawie nie brakuje tych w rozmiarze L – jednym z nich jest dom z adresem Koszykowa 3

fot. fotoadres.pl

Na planie miasta wygląda całkiem zacnie

Przedstawicielem klasy XL jest blok z ulicy Kijowskiej 11, zwany Praskim Jamnikiem, Tasiemcem itp. Liczy sobie pół kilometra długości (508 lub 506 metrów), ma 43 klatki z 430 mieszkaniami, 132 garaże i mieszka w nim ponad 1200 mieszkańców.

fot. fotoadres.pl

Na planie miasta wygląda prężnie

A teraz czas na reprezentanta klasy XXL. Osiedle Przyczółek Grochowski

Oficjalnie, nie jest to jeden budynek, a zespół 22 bloków z odrębnymi adresami, o wysokości 3-7 pięter, załamanych osiem razy pod kątem prostym, o łącznej długości półtorakilometra (!), położonych w kwartale ulic: Ostrzyckiej, Motorowej, Żymirskiego, Kwarcianej i Bracławskiej.
Budynek został zaprojektowany przez arch. Oskara Hansena i Zofię Hansen, stąd też potoczna nazwa Osiedle Hansenów.

fot. fotoadres.pl

fot. fotoadres.pl

fot. fotoadres.pl

A tak to ‘osiedle’ wygląda na planie. Monstrum

Ps. Fotki z serwisu fotoadres.pl, zostaną uzupełnione moimi własnymi – jak tylko znajdę kartę z aparatu

czasem trzeba popatrzeć nieco wyżej

Z demonami, a ogólniej wszelkiego rodzaju maszkarami i stworami, jest nieco gorzej. Tu trzeba głowę zadzierać już całkiem solidnie

choć nie zawsze

Ponieważ niektóre obrazki są częścią pewnego quizu, to nie będę zdradzał gdzie zostały wykonane, aby nie psuć innym zabawy

Ps. To jest wpis na XLIX Akcję GTWb

Pierwszy budynek u zbiegu Jasnej i Świętokrzyskiej wzniesiono w latach 1922-1923 wg. projektu Józefa Handzelewicza. W 1930 gmach rozbudowano – na miejscu sąsiadującej piętrowej kamienicy przy Świętokrzyskiej 33 powstało nowe skrzydło. Spawana konstrukcja budynku została opracowana przez Stefana Bryłę.
Docelowo całość miał być jeszcze rozbudowana w kierunku zachodnim i zajmować całą pierzeję Świętokrzyskiej pomiędzy Jasną a Marszałkowską i łączyć się z budynkiem Centrali PKO, wystawionym w latach 1938-1939 na rogu Marszałkowskiej i Świętokrzyskiej.
(historyczne zdjęcia można obejrzeć na portalu Warszawa 1939 – gmach na rogu Jasnej i Świętokrzyskiej oraz budynek Centrali PKO )
Po zniszczeniach wojennych i powstańczych gmach został odbudowany w 1961 z przeznaczeniem na pocztę główną.
Jakiś czas temu budynek przeszedł remont elewacji i z zewnątrz prezentuje się dziś tak:

Ja pozwoliłem zajrzeć sobie również do wnętrza, w miejsca, w które raczej mało kto z odwiedzających pocztę zagląda.
Pierwsze wrażenie … takie jakieś bezpciowe, ale marmuru to nie żałowali

ale wyżej zaczyna się już ciekawie

schody nawet ujdą…

…ale ta balustrada…

patrzymy do góry…

… i do dołu.

Ps. To jest wpis na 48 akcję GTWb pt. „Warszawa bankowa”

Ale i tak ulice nimi oświetlone wyglądają inaczej, niż tradycyjnymi ‘żarówami”.

Ps. To jest wpis na XLVII akcję GTWb: „Miasto w świetle latarń”

Pomiędzy ‘bodźcami węchowymi’ dochodzącymi z tych dwóch miejsc, rozpościera się tak ogromny obszar , że w dużym przybliżeniu zawierają się tam prawie wszystkie inne zapachy stolicy

Chyba najbardziej fascynującymi widokiem są ogromne rury wentylacyjne wystające m.in z jednej z prochowni (schronów amunicyjnych).

A więcej widoczków z fortu Bema możecie obejrzeć sobie w moim albumie na Picasie

Ps. To jest wpis na 45 akcję GTWb pt. „Rury i rurki.”