Na początek metalowo-szklana układanka z części powiedzmy to ‘biurowej’ (na każdej kondygnacji jest trochę inny wzór )

Metalowe ‘łuski’

Kawałki szkła

A teraz coś z części dostępnej dla czytelników.
Suchy ‘basen’ na wewnętrznym patio widoczne z części z katalogami książek

Jedna z czerpni powietrza ? do układu wentylacyjnego biblioteki

i jej wykończenie

Niestety dni tego drzewa są już policzone W tym miejscu będzie przebiegać druga nitka ul. Wołoskiej.

Detal elewacji

A jak wyglądał kiedyś, można sobie zerknąć w galerii na Wikimedia Commons

Za każdym razem w drodze do Piaseczna przejeżdżałem obok, ale jakoś nie przypatrywałem dokładnie, a warto. Również w tym przypadku sprawdza się zasada – czytaj wszystko co jest zaznaczone gwiazdką.

Dla przykładu – zabudowa wschodniego fragmentu osiedla pomiędzy ulicami Rosoła a Al. K.E.N. charakteryzuje się prostą zabudową (w większości) zorientowaną w osie wschód-zachód, ułożoną równolegle do siebie (najlepiej widać to patrząc na mapę w okolice ulicy Lokajskiego ).
Początkowe wszystkie bloki na tym terenie miały proste, podwieszane daszki nad wejściami do klatek schodowych

Zupełnie inny układ ma z kolei kwartał ograniczony ulicami Stryjeńskich, Belgradzką, Al. K.E.N, Płaskowickiej. Budynki – nawet wieżowce – nie są zwykłymi prostokątnymi pudełkami, bardziej przypominają kształtem literę „L” , przez co optycznie zamykają przestrzeń podwórek, tworzących takie mini enklawy. W odróżnieniu od innych części Natolina, gdzie mamy do czynienia z raczej płaskim terenem, tu spotykamy bardzo zróżnicowane pod względem wysokości, ukształtowanie terenu wokół bloków. W trakcie budowy potworzono liczne zagłębienia i obniżenia, efektem czego jest naprawdę bardzo duża ilość schodów, liczących od kilku do kilkunastu stopni. Do klatek większości bloków prowadzą wydłużone daszki, wsparte na słupkach – niczym niewielkie pasaże.

Efekt ‘zamykania’ przestrzeni wewnątrz bloków, najlepiej widać na przykładzie zabudowań skupionych w okolicy ulicy Małej Łąki i Żabińskiego. W jeszcze większym stopniu niż po północnej stronie Belgradzkiej.

Oczywiście te wszelkie ‘niuanse’ ułożenia bloków są widoczne jedynie gdy popatrzy się na nie z perspektywy lotu ptaka. Wtedy naprawdę widać, że tu w pełni realizuje się temat dzisiejsze akcji GTWb : „Domy jak klocki olbrzyma”. Z poziomu ziemi, to pop prostu zwykłe bloki, ustawione tu i tam.

Po więcej zdjęć proszę klikać TU

Paśnik dla leśnej zwierzyny z drapakiem

ptasią stołówkę,

odłownię na dziki (tak, są w Lesie Kabackim dziki. Sam się o tym przekonałem naocznie. W innej części lasu, w odległości może 200 metrów od miejsca gdzie stałem, przebiegło stado(?) z 5-6 osobników)

A na koniec spaceru udało mi się odnaleźć tę nadrzewną kapliczkę.

Muzeum powstało z przekształcenia powstałego na początku lat 90-tych magazynu sprzętu wojskowego gromadzonego przez Muzeum Wojska Polskiego. Pochodził on z jednostek wojskowych, które pozbywały się przestarzałego wyposażenia. Po przekształceniu składnicy w oddział Muzeum Wojska Polskiego, sprzęt uporządkowano w ekspozycję terenową podzieloną na dwie grupy:
- Polska Broń Pancerna – broń pancerna, artyleria, sprzęt kwatermistrzowski, nie tylko polska.

(różne różności m.in. niemiecki Fahrpanzer )

II.  Sprzęt wojsk lotniczych i obrony powietrznej – broń rakietowa, przeciwlotnicza, samoloty, sprzęt radiolokacyjny i łączności.

(S-125 Newa – system kierowanych pocisków rakietowych ziemia-powietrze  )

(E.T. dzwonić dom… )

Oraz ciekawostka: kapsuła lądownika Sojuz 30 – w niej wylądował Mirosław Hermaszewski

A jak komuś mało wojska to zapraszam do dwóch galerii

Parada z okazji Święta Niepodległości w roku 2007

oraz

Defilada z okazji Święta Wojska Polskiego w roku 2008