Dopiero w latach 30-tych na rogu Wileńskiej i Szwedzkiej, tuż obok zakładu, powstał kościół. Został on wybudowany w latach 1934-35, według projektu Stanisława Mancewicza. Konsekracji nowej świątyni dokonał kardynał Aleksander Kakowski 30 czerwca 1935 roku.

Jak widać na ilustracji powyżej  projekt był nawet jak na ówczesne czasy, bardzo awangardowy – czysty funkcjonalizm.  Fasadę zwieńczono schodkowym szczytem, a sama świątynia z  zewnątrz przypominał bardziej zwykły dom niż kościół.  Wejście do kościoła znajdowało się od strony ulicy Szwedzkiej, a w narożniku od strony Wileńskiej umieszczono figurę Matki Boskiej.

Niestety gdy na początku lat 90-tych, zbudowano po sąsiedzku, przestronną, nowoczesną świątynię,

starą  postanowiono przebudować. Zrobiono to w sposób radykalny i barbarzyński (pomimo, że teoretycznie obiekt znajdował się pod opieką konserwatora zabytków ). Zniknął schodkowy szczyt, co nieco dobudowano, powstawiano tu i ówdzie okna a ceglaną fasadę przykrył gładki tynk.

Dziś tylko narożna figura Matki Boskiej przypomina o tym, co było.

Tekst powstał w oparciu o książkę Michała Pilicha ‘Ulice Nowej Pragi’. Stamtąd pochodzi również zdjęcie archiwalne.

Zbór wyróżnia się ciekawą bryłą, z doskonale wpasuwującą się w kształt działki, oraz cześciowo ceglanymi elewacjami, a przede wszystkim charakterystycznymi „żyletami” na elewacji…

Swoją drogą takie żylety były nawet dość popularne w latach 80-tych, bo kojarzę jak przez mgłę kilka budynków pochodzących z tego okresu, tak „ozdobionych”.

Wejście do zboru prowadzi od strony ulicy Twardej i od tej strony prezentuje się on najciekawiej

(fot. ze strony zboru)

(fot. ze strony zboru)

Od ‘zaplecza’ zbór prezentuje się również ciekawie

Ponieważ bloki mam na co dzień, to Piaseczno przy tych nielicznych pobytach zwiedzałem pod kątem  ‘historycznym’ – podziwiałem rynek i starą część miasta, kościół parafialny i stary cmentarz rzymsko-katolicki.

Jest jeszcze całkiem sporo miejsc i obiektów, które widziałem przelotem i nie obfotografowałem, ale i tak w miarę przyzwoitą kolekcję zdjęć z piaseczyńskich wycieczek, można oglądać Tu .

A teraz co nieco o świątynia (za wikipedią )

Katedra pw. św. Ducha przy ul. Szwoleżerów 2, wzniesiona została w 1906 roku według projektu Leontija Benois, przy współpracy budowniczego P. Feddersa, jako cerkiew Lejbgwardii Ułańskiego Pułku Jego Wysokości, pod wezwaniem błogosławionego Martyniana.
Przez wiele lat historycy i znawcy tematu utożsamiali świątynie z inną cerkwią pułkową pw. św. Olgi. Ta wybudowana w 1867 roku znajdowała się jednak nieco dalej na południe od ulicy Szwoleżerów i została rozebrana po roku 1915.
W okresie międzywojennym, po odzyskaniu niepodległości świątynia została przebudowana na kościół rzymsko-katolicki i służyła 1. Pułkowi Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego.
Kościół zaprojektowany jest na planie krzyża, zbudowana w stylu neoromańskim (nawiązuje także do form architektury bizantyjskiej).

Posiada ośmioboczną wieżę z latarnią.

Zwraca uwagę swoją jasnokremową kolorystyką oraz licznymi kamiennymi zdobieniami z motywami neoromańskimi.

Działania ostatniej wojny nie wyrządziły bryle świątyni wielu szkód. Zniszczeniu uległy jedynie fragmenty elewacji budynku, które zabezpieczono. W 1945 r. dawna cerkiew została przekazana Kościołowi polskokatolickiemu i otrzymała godność katedry. We wnętrzu kościoła zachowała się stara stolarka i oryginalne, matowe oszklenia w kolorze seledynowym. W ostatnim czasie wykonano witraże, odnowiono i częściowo odtworzono freski z motywami roślinnymi i zabytkowe malowidła.

Po prawosławnej cerkwi pozostał marmurowy ołtarz.

Uwagę zwracają także: oryginalna ambona, drewniany ołtarz z XIX w. oraz obraz Chrystusa na tle płonącej Warszawy. W katedrze św. Ducha znajdują się tablice epitafijne związanego z tym kościołem 1 Pułku Szwoleżerów.

Mamy na Ursynowie całkiem sporą liczbę kościołów – jedne są mniej, drugi bardziej udane architektonicznie. Tym jednym z bardziej udanych jest kościół p.w. Ofiarowania Pańskiego przy ul. Stryjeńskich na Natolinie. Przypomina trochę włoskie kościoły z ich charakterystycznymi kampanilami.
Świątynia został konsekrowana w 2003 roku, ale prace nad jej budową rozpoczęły się jeszcze w na początku lat 90-tych.
Oprócz niezbyt często spotykanego stylu architektonicznego, kościół wyróżnia ogrodzenie otaczające teren parafi. Wkomponowano w nie cztery bramy oraz kaplice Sanktuariów Maryjnych świata. Znalazły się w nim wizerunki Maryi z największych sanktuariów Europy, Ameryki Południowej i Środkowej, Afryki, Azji i Oceanii oraz USA i Kanady. Wykonane zostały we włoskiej technice sgraffito przez artystów Tomasza Morka i Artura Wyszeckiego. Zostało ono zaprojektowane przez Piotra Zwolińskiego, a prace nad nim zakończono w 2005 r.

Również na elewacji samego kościoła umieszczono wizerunki Maryi. Pochodzą one z 28 polskich sanktuariów, a także z czterech kościołów warszawskich: Matkę Bożą Łaskawą ze Starówki, Matkę Bożą Dobrej Śmierci z kościoła seminaryjnego, Matkę Bożą Zwycięską z Kamionka i Matkę Bożą Tęskniącą z Powsina oraz z Litwy, Białorusi, Berdyczowa i Lwowa.

We wnętrzu kościoła wzrok przykówa uwagę ułożona w technice sgraffito scena Ofiarowania Pańskiego na ścianie ołtarzowej, a także wykonany w tej samej technice Tron Łaski w tle Krucyfiksu nad ołtarzem w prezbiterium, oraz boczne ołtarze.

Niewątpliwą ozdobę wnętrza kościoła stanowią ozdobne balustrady otaczające galeryjkę, z fragmentami ośmiu błogosławieństw,

oraz liczne witraże.

Więcej zdjęć w nowym albumie

Fragment kościoła p.w. św. Tomasza Apostoła na Ursynowie

Kościół Świętej Trójcy (bo onim mowa) stoi przy rynku Soleckim od przełomu XVII/XVIII wieku.
Wznoszony był z przerwami w latach 1696-1721 dla ojców zakonu Świętej Trójcy (trynitarzy). Fundatorem kościoła po namowach królowej Marii Kazimiery był wojewoda czernichowski Fryderyk Falkerzamb (Otton Fryderyk Falkerzamb?) i jego żona Elżbieta Windischgraetz, którzy przeszli z protestantyzmu na katolicyzm. Projekt kościoła opracował prawdopodobnie Tylman Van Gameren. być może na na wzór kościoła Świętej Trójcy na ul. Lope de Vega w Madrycie.

Budowa świątyni napotkała jednak wiele trudności: wybuch wojny północnej i zajęcie warszawy przez szwedów w 1702 , śmierć fundatora w 1706, klęska zarazy w 1708 i wielka powódź w 1713 roku nie tylko bardzo opóźniły prace, ale także z powodu braku środków spowodowały odejście od planu wzniesienia kopuły, przewidzianej pierwotnie w projekcie. Budowę kościoła ukończono w 1721, natomiast murowany klasztor w stylu barokowym wzniesiony został dopiero w latach 1773-1779. Do tego czasu zakonnicy mieszkali w budynku drewnianym.

Gwałtowny rozwój Powiśla pod koniec xix wieku i związany z nim wzrost liczby mieszkańców spowodował konieczność rozbudowy kościoła. W latach 1881-1883 w oparciu o projekt Bronisława Muklanowicza wydłużona została wschodnia część kościoła od ulicy Solec poprzez dobudowanie nowego przęsła nawy oraz chóru. W ten sposób kościół otrzymał plan krzyża łacińskiego. Dalszej rozbudowy kompleksu dokonał ksiądz Adolf Jełowiecki dostawiając w 1904 roku kaplicę serca jezusowego.

We wrześniu 1939 roku kościół świętej trójcy został poważnie uszkodzony. Spłonął dach i zawaliła się część sklepień. Zniszczenia te udało się jednak usunąć jeszcze w czasie okupacji. Najpoważniejsze straty przyniosły działania wojenne prowadzone podczas powstania warszawskiego. Na skutek bombardowań wojsk niemieckich i wielokrotnego ostrzału artylerii sowieckiej ze wschodniego brzegu Wisły kościół został niemal doszczętnie zburzony. Odbudowę zaczęto w 1946 roku pod kierownictwem prof. Stanisława Marzyńskiego. Prace rekonstrukcyjne trwały do połowy lat sześćdziesiątych.

Więcej zdjęc w nowym albumie

Więcej zdjęć kościoła w specjalnej galerii