W XIX wieku Mysiadło było intensywnie kolonizowane przez osadników niemieckich, głównie z Westfalii. Wśród nich wymienić należy rodzinę Eisele, przez pewien czas właścicieli Krasnowoli.

Na początku XX w. wystawili oni w Mysiadle dwór, otoczony parkiem.
Niestety, po 1945 został on im odebrany w ramach reformy rolnej.
Park został wycięty, bramę prowadzącą do majątku rozebrano w latach 60-tych, w miarę przyzwoitym stanie ostał się jedynie dworek.
Ale dziś i on jest zagrożony zniknięciem, nie remontowany popada w coraz większą ruinę. Wizualnie jeszcze jest w miarę, ale już widnieją na nim tabliczki ostrzegające przed zawaleniem.

Zabudowania i resztki parku ze stawem znajdują się raptem kilkanaście metrów od Puławskiej, nieco w głębi wsi.

„[...] Od strony północno–wschodniej weranda z łukowatymi oknami. Nad nią, w ślepym oknie, płaskorzeźba przedstawiająca Matkę Bożą z Dzieciątkiem. Nad wejściem głównym i od południa balkon. Boniowany na narożach. Na poddaszu fryz ceglany; przyziemie licowane z cegły. Od strony werandy niższa część willi z wystawą w dachu dwuspadowym.[...]”

[...] Wieża trzykondygnacyjna z poddaszem, ośmiokątna w górnej części, z balkonem na poziomie najwyższego piętra od strony południowo–zachodniej.[...]”

Sprawę dodatkowo ‘komplikują’ symbole masońskie, umieszczone nad oknami wieży na wysokości pierwszego piętra. I znów oddamy głos źródłu: [...] Od strony północno–zachodniej płaskorzeźba przedstawiająca na tle liścia laurowego głowicę kolumny, rulon papieru, cyrkiel i węgielnicę [...]”

fot. y_a_h_oo

[...] Nad oknem od strony południowo–zachodniej na tle liścia laurowego liniał, kielnia, młotek, arkusz papieru, pion i poziomnica.”

fot. y_a_h_oo

Kto, dlaczego i po co umieścił te znaki, oraz to kto był jej właścicielem nie wiadomo.

Na koniec jako ciekawostkę dodam, ze W willi od 1940 do likwidacji w 1949 r. mieścił się sąd grodzki.

Ps. Zdjęcia znaków masońskich w zbliżeniu umieszczam za zgodą i wiedzą autora.

Ps.2 Dla tych co bawią się w geocaching, dodam, że przy willi jest skrzynka zarejestrowana w serwisie geocaching.com

Pierwszy budynek u zbiegu Jasnej i Świętokrzyskiej wzniesiono w latach 1922-1923 wg. projektu Józefa Handzelewicza. W 1930 gmach rozbudowano – na miejscu sąsiadującej piętrowej kamienicy przy Świętokrzyskiej 33 powstało nowe skrzydło. Spawana konstrukcja budynku została opracowana przez Stefana Bryłę.
Docelowo całość miał być jeszcze rozbudowana w kierunku zachodnim i zajmować całą pierzeję Świętokrzyskiej pomiędzy Jasną a Marszałkowską i łączyć się z budynkiem Centrali PKO, wystawionym w latach 1938-1939 na rogu Marszałkowskiej i Świętokrzyskiej.
(historyczne zdjęcia można obejrzeć na portalu Warszawa 1939 – gmach na rogu Jasnej i Świętokrzyskiej oraz budynek Centrali PKO )
Po zniszczeniach wojennych i powstańczych gmach został odbudowany w 1961 z przeznaczeniem na pocztę główną.
Jakiś czas temu budynek przeszedł remont elewacji i z zewnątrz prezentuje się dziś tak:

Ja pozwoliłem zajrzeć sobie również do wnętrza, w miejsca, w które raczej mało kto z odwiedzających pocztę zagląda.
Pierwsze wrażenie … takie jakieś bezpciowe, ale marmuru to nie żałowali

ale wyżej zaczyna się już ciekawie

schody nawet ujdą…

…ale ta balustrada…

patrzymy do góry…

… i do dołu.

Ps. To jest wpis na 48 akcję GTWb pt. „Warszawa bankowa”

Korzeniami sięga XVIII wiecznego pałacyku w „Ogrodach na górze” wzniesionego około 1781 roku według projektu Szymona B. Zuga, dla księcia podkomorzego Wielkiego Księstwa Litewskiego Kazimierza Poniatowskiego, starszego brata króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.

Pałacyk ok. 1850 roku. Źródło: warszawa.wikia.com

Obecny kształt i wygląd zewnętrzny budynek uzyskał za sprawą wybitnego architekta Bohdana Pniewskiego, który zakupił go od Stefana Potockiego w 1933 roku. Podczas przebudowy w latach 1934-35 dawny pałacyk przeistoczył się w modernistyczną willę.

Co ciekawe w elewacji zachodniej (od strony obecnej ul. Książęcej) architekt zachował duże partie XVIII-wiecznego pałacyku.

Ps. Zawsze mnie intrygował tajemniczy napis na frontowej ścianie budynku, w lewym górnym rogu,

a znaczy on tyle co: „Pnący się przebudował świątynię masonów i zamieszkał w niej”.

Wzrok przyciąga boniowany parter z okrągłymi, ‘gwiaździstymi’ oknami w sąsiedztwie wejścia, osłoniętego zaokrąglonym betonowym daszkiem

Ponieważ budynek wybudowany został równolegle do Klonowej, w stosunku do ulicy Chocimskiej stoi nieco pod ukosem.
Od strony tej ulicy znajduje się ‘podwórze’ oraz większość balkonów

Niestety w latach 60-tych, budynek zyskał paskudną czapę – dodatkowe piętro ze wstęgowymi oknami.

Powszechnie nazywana jest Willa Narutowicza, choć prezydent Gabriel Narutowicz mieszkał w niej raptem kilka dnia. Przeniósł się do niej w dniu 11 grudnia 1922 r., wkrótce po zaprzysiężeniu, a 16 grudnia został zastrzelony przez Eligiusza Niewiadomskiego w Zachęcie.
Z tego co udało mi się znaleźć, to budynek powstał wg. projektu Mariana Kontkiewicza i do wybuchu II wojny światowej pozostawał w rękach rodziny Narutowicza. Po 1945 roku budynek został przejęty przez państwo i mieściły się w różne instytucje – ostatnio Mazowiecki Zarząd Nieruchomości.

Na wiosnę 2009 roku wyglądał tak:

Natomiast rok później…

Ps. To jest wpis na 39 akcję GTWb – „Straszne, dziwne, opuszczone miejsca ”

Niestety udaną sylwetkę budynku psuje bezstylowa, niekształtna oficyna, zwłaszcza jak oglądając wille od strony ogrodu (ul. Narbutta ).

Oprócz samego kształtu uwagę zwraca detal zastosowany na fasadach domu,

a zwłaszcza płaskorzeźba przedstawiająca kosz z owocami na elewacji frontowej (od strony Wiśniowej ), nad wejściem do budynku.

Co mi się w nim podoba ? Bo przecież na pierwszy rzut oka, to zwykły murowany dom wiejski, tyle że trochę bardziej zadbany niż to się zazwyczaj zdarza.

Podoba mi się, to że choć bryła zachowuje niemalże „klasyczny” kształt (o ile można tak to nazwać ) murowanego domu wiejskiego (takich jakich wiele wciąż można napotkać nie tylko na niegdyś wiejskich terenach wielkiej Warszawy ) to trochę się od nich różni.
Uwagę zwraca przede wszystkim bardzo ładny ganek z dużymi oknami

oraz boniowanie na narożach ścian

Wszystko to sprawia, że budynek powstały ok. 1927 nosi cechy stylu popularnego w XX-leciu międzywojennym – neoklasycyzmu narodowego.